ZINGEN KUN JE LEREN

Van Den Haag naar Koningsbosch

Februari 1986 zijn wij in Koningsbosch komen wonen. Als stadse mensen weet je eigenlijk niet wat het betekent om in Limburg en zelfs in een dorp te gaan wonen. In de eerste week was het carnaval. Dit feest hadden wij nog nooit meegemaakt en we werden, tot onze grote verrassing, door de directe buren uit huis gehaald om een "pintje" te komen drinken op het feest en de kennismaking. Door deze burenactie werd ons gelijk duidelijk dat wonen in een dorp in Limburg, veel socialer is dan wonen in het Westen of een grote stad. Via de buren kwamen we erachter dat er een buurtvereniging bestond en ja, waarom niet, we werden lid. Op de eerste jaarvergadering van de buurtvereniging in januari 1987 maakte we onder andere kennis met de voorzitter (Jacob Peulen) en na de vergadering onder het genot van een biertje werd me de vraag gesteld, "waarom word je geen lid van het mannenkoor". Mannenkoor? Dat is toch oubollig? Maar ik heb er toch serieus over nagedacht. Leeftijd 63 jaar en nog nooit van mijn leven gezongen, althans niet buiten de douche. Ik heb toen gedacht, als een kind geboren wordt, is het drinken van de moedermelk het enige dat vanzelf gaat. Alles, maar dan ook alles, dat daarna gebeurt moet geleerd worden en als je zo redeneert, moet ook het zingen te leren zijn. De repetitie na de jaarvergadering van de buurtvereniging heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op bezoek gegaan bij het mannenkoor. De ontvangst bij het koor was prettig en ik ben gebleven. Zingen valt niet mee, maar het eerste jaar tussen 2 bassen, Hein Jansen en Piet Reyans, heeft er toe bijgedragen dat het redelijk ging. Noten lezen kon ik niet, zelfs tot op de dag van vandaag niet, maar een melodie leren en dan ook zingen gaat prima, en ik kwam erachter dat veel leden geen noten kunnen lezen. Na amper 1 jaar lid van het mannenkoor te zijn werd me de vraag gesteld of ik er iets voor voelde om vertrouwensman te worden, een persoon tussen de leden en het bestuur, om op die manier het reilen en zeilen binnen de vereniging beter te kunnen laten verlopen. Ik heb dit met veel plezier gedaan maar weer een jaar later kwam de vraag of ik er iets voor voelde om in het bestuur te komen. Aangezien ik toch wel enige bestuurlijke kennis had heb ik na een aantal gesprekken toegezegd en werd tijdens de jaarvergadering van 1990 in het bestuur gekozen. De post van secretaris werd mij toebedeeld en die taak heb ik 6 jaar met plezier uitgevoerd. Vooral de samenwerking met Jacob Peulen is mij uitstekend bevallen. Na 6 jaar was de tijd rijp voor anderen. De jaren daarna heb ik met veel plezier het zingen volgehouden. Vooral de verschillende concertreizen zijn waren heel prettig en ik kijk uit naar de eerstvolgende reis die het bestuur gepland heeft. Van de concerten die we hier in het dorp gegeven hebben, is er één die mij het beste is bijgebleven en wel die met de Limburgse Jagers. In het najaar van 2005 ging de gezondheid achteruit en werd het zingen een stuk moeilijker. Maart 2006 heb ik de zeer moeilijke beslissing moeten nemen om te stoppen met zingen aangezien de ademhaling niet meer zo best is. Zingen gaat niet meer maar lid blijven is geen probleem. De 19 jaar dat ik zingend lid ben geweest zijn voorbij gevlogen maar ook de komende jaren wil ik zeker alle evenementen van het mannenkoor blijven bezoeken.

Uit de zang maar niet uit het mannenkoor

Jan Serruys ex 2e bas

Op de foto ziet u Jan tijdens één van de serenades die we in 2004 hebben gegeven