Winter Wonder Land

21 jan 2006

Welke, voor de buitenwereld toch redelijk normaal functionerende mensen, halen het in hun hoofd om halverwege januari een feest te organiseren in de buitenlucht? En welke gekken gaan daar vervolgens maar al te graag naar toe om zich er zo ook daadwerkelijk van te overtuigen dat een dergelijk winterfeest écht de moeite waard is? Natuurlijk hoeven we niet ver van ons vandaan te zoeken; ziedaar "De Ladies". En de aanhang mocht ook meedoen.

Onbegrijpelijk genoeg werd het idee om een winterfeest te organiseren ergens hartje zomer geboren. Vermoedelijk kostte de fietstocht in de zomer van 2005 een aantal deelnemers zoveel zweetdruppeltjes, dat het idee van een tuinfeest onder barre, winterse omstandigheden als een bijzonder aanlokkelijke gedachte werd ervaren. Wie de Ladies ook maar een beetje kent, weet dat de dames daadkrachtig genoeg zijn om een dergelijk interessant (lees: gek) plan vervolgens niet te laten "ondersneeuwen", maar om hier ook écht werk van te maken. Dit keer was het Carla die meteen de koe (en daarmee meteen ook Lei) bij de horens vatte en de toezegging deed om een dergelijk winterfeest in hun tuin te organiseren.

En dus toog een groep enthousiastelingen, meest warm uitgedost, op zaterdag 21 januari naar de Koestraat toe. Carla en Lei hadden geen enkele moeite gespaard om hun tuin geheel in winterthema aan te kleden, hetgeen in grote lijnen het volgende inhield: enkele vuurkorven die gezelligheid en lekkere warmte uitstraalden, een soep(- en stamppot)verkoopwagen met (op ambachtelijke wijze bereide) overheerlijke winterkost, en niet te vergeten de op natuurlijke wijze gekoelde drank.

De kleding: baas boven baas

Natuurlijk is op een dergelijk feest gepaste kledig vereist, zowel vanwege het thematische karakter alswel om de simpele reden dat het gewoonweg te koud was om de opgegeven dress-code (winterkleding) te negeren. En dus verscheen iedereen in een lekker warme outfit; in een fors aantal gevallen compleet van snowboots tot en met Tirolermuts of Russische bontmuts. Enkelen hadden de handschoenen "vergeten", oftewel waren te dorstig om handschoenen aan te hebben, want dergelijke aankleding bemoeilijkt uiteraard het vastpakken van fles en/of glas. Maar Tiny zou Tiny niet zijn als ze daar geen oplossing voor had gevonden, en wel één die even creatief als doeltreffend was: op de één of andere vernuftige manier kon ze haar handschoenen half wegklappen om zo snel even de vingers vrij te maken als ze een drankje wilde nuttigen. Naar verluid is ze gecontracteerd om voor de hele groep vergelijkbare handschoenen te maken om te dragen tijdens de Carnavalsoptocht van volgend jaar.
Natuurlijk werd de warmte in een aantal gevallen niet zo zeer in de soort, als in het aantal lagen kleding gezocht. Zo had Toos vooral véél kleren over elkaar heen aangetrokken, zoals ze in de loop van de avond bij herhaling vertelde. Of ze hierbij op ongeloof stuitte, óf zelf persé wilde aantonen dat ze écht de meeste lagen over elkaar heen had weten te proppen óf dat de combinatie van eten, vuur en drank haar uiteindelijk wel in zeer bijzondere mate had opgewarmd is onbekend, maar uiteindelijk ging ze haar verhaal met concrete bewijzen ondersteunen: laag voor laag voor laag voor laag voor laag voor ....

De HR-Vuurkorf: Hoog Rendement op het gebied van verwarming

Om niet helemaal te hoeven vertrouwen op de weergoden en gezond verstand van de genodigden (zie: "De kleding"), hadden Carla en Lei een aantal vuurkorven in de tuin geplaatst. Natuurlijk zorgden deze tevens voor een belangrijke bijdrage aan de sfeer, en in een enkel geval werd men hierdoor zelfs tot tranen toe bewogen. Of anders lag dit aan de rookontwikkeling die af en toe ontstond en daardoor de grootste kou-kleumen (die immers het dichtste bij het vuur stonden) brandende ogen bezorgde. Hoe dan ook, de flakkerende vlammen zorgden voor extra warmte, zowel in aankleding, sfeer als in temperatuur.
Natuurlijk is er, net zoals bij mensen, ook bij vuurkorven sprake van verschil in kwaliteit en (on)vermogen. Peet voelde zich persoonlijk geroepen om deze kwaliteiten zichtbaar te maken (het is onduidelijk of dit de kwaliteiten van de vuurkorf of van Peet zelf betrof), door zich stellig voor te nemen één bepaalde vuurkorf zodanig hoog op te stoken, dat hij (in dit geval betrof het dus wél de vuurkorf) volledig roodgloeiend zou worden. Laten we hier kort over zijn: ja, het is gelukt. Roodgloeiend en dus te heet om zonder ernstig verbrandingsgevaar dicht bij in de buurt te komen. Maar het was wél lekker warm en zonder meer de meest gewaardeerde vuurkorf (en stoker) van die avond!

Uw Cateraars: Carla en Consorten

Meteen bij het betreden van de tuin kwamen de geuren van overheerlijke winterkost ons al tegemoet. Carla (met Lei als secundant aan de BBQ) had werkelijk een overheerlijk en uitgebreid winterassortiment bereid: erwtensoep, bonensoep, 'zoermoos' en 'moeremoos', speklappen, braadworstjes en kookworst. Naderhand bleek dat de verschillende aroma’s al op de Haverterstraat te ruiken waren, waardoor enkele gasten (die wijselijk te voet waren gekomen) al het water in de mond hadden, lang vóórdat ze daadwerkelijk op het feest gearriveerd waren. Ook de bediening was uitstekend verzorgd door niemand minder dan Lei Meuffels, voor die gelegenheid (en daarbij geholpen oftewel gedwongen door Carla) uitgedost met keukenschort. Of het aan deze ‘sjolk’ lag weet niemand, maar Lei leek zich bijzonder goed thuis te voelen bij dit werk en voorzag eenieder keurig van de gevraagde bestelling.

Drank: alleen als het ijs- en ijskoud is

Drank en de Ladies: een niet geheel onbekende combinatie. En dus hadden Carla en Lei een grote en gevarieerde voorraad aangelegd. Of beter gezegd: in de tuin gezet, want dat bleek een bijzonder effectieve manier om een lekker koele serveertemperatuur te kunnen garanderen. En bovendien stond alle drank op die manier continue binnen ieders handbereik, hetgeen ongetwijfeld door iedereen bijzonder gewaardeerd werd. Maar sommigen hadden toch af en toe een opwarmertje nodig. Zo ook Aggie, die voor haar allereerste drankje vroeg om “iets om warm te worden, koffie of warme chocolademelk ofzo”. Helaas, op dat soort wensen had men niet gerekend, maar misschien dat een Jägermeister ook wat warmte zou kunnen bieden? Met opvallend gemak liet Aggie zich hiertoe ‘overhalen’, waarna de Jägermeister, hoe kan het ook anders, vanuit de vriezer tevoorschijn werd gehaald. Maar Aggie heeft het de rest van de avond niet meer koud gehad………

En zo zouden nog talloze voorbeelden aangehaald kunnen worden, welke allemaal duidelijk maken dat dit Winterfeest bijzonder geslaagd was. Maar hoe verder de avond vorderde, hoe minder geschikt de voorvallen werden om ze voor het nageslacht te vereeuwigen. En dus is er maar één andere manier om te zorgen dat dergelijke dierbare herinneringen niet zomaar verloren gaan: door ze jaar na jaar weer daadwerkelijk opnieuw te beleven! Met andere woorden (en met bij voorbaat reeds dank aan de organisatoren): voor herhaling vatbaar!