Op 9 November luisterde ons mannenkoor een lezing op van haar dirigent Jos Meuwissen over

De Limburger op zoek naar zichzelf

De lezing werd gehouden in cafe-zaal "Aad Leeuwe", Burgemeester Thomas Wackerstraat 61 in Leeuwen

Vijftig jaar geleden zagen we een enorme bloei van het verenigingsleven in Limburg. De blaasmuziekverenigingen speelden de sterren van de hemel, er werd in elk klein dorp een carnavalsvereniging opgericht en de dialectmuziek raakte in heel Nederland bekend dankzij de uitvoeringen van Jo Erens, Frits Rademacher en Harry Bordon. Moeten we de bloei van de Limburgse volkscultuur in die periode toeschrijven aan het gegeven dat het economisch goed ging en er meer geld beschikbaar kwam, of zijn er nog andere verklaringen? We zien dat de Limburgse bevolking in de wederopbouwperiode op zoek is naar een antwoord op de vraag ‘wat is nu precies Limburgs en wat onderscheidt de Limburgers van andere bevolkingsgroepen?’. In de lezing gaat hij op zoek naar een verklaring voor deze zoektocht en laat hij tevens zien hoe de Limburgse samenleving een antwoord formuleerde op de bovenstaande vraag. Daarbij bespreekt hij met name de Limburgse troubadourmuziek uit die periode en de betekenis die deze had voor de Limburger die op zoek was naar een eigen identiteit. De muziek zal gedeeltelijk life zijn te beluisteren dankzij de medewerking van het mannenkoor St. Caecilia uit Koningsbosch aan de lezing.

In het tweede gedeelte van de avond gaat hij in op de betekenis die volksverhalen voor onze voorouders hebben gehad. Waarom vertelden ze vroeger verhalen over weerwolven, witte wieven, verzonken klokken en auvermennekes? Was dat omdat men bijgelovig was of hadden die verhalen nog een andere betekenis?

Het programma waarmee het mannenkoor de lezing opluisterde:

Van een van de troubadoersliederen die de avond best wel typeert is hier de tekst weergegeven:

Tekst en muziek: H. Bordon
Solist: Hein Janssen

In het volgende lied waren 4 solisten te horen: In volgorde van opkomst

Pierre Janssen
Lei Meuffels
Jean Janssen
Broer Reijans

'T HUIKSKE
1955: Tekst & muziek: Frits Rademacher
Gezônge (*) : Frits Rademacher

Wie ich nog ei jungske waas zoo van ei jaor of zös,
doe vóng ich gaer van alles aan en leit ich niks mit rös.
Zout ich aan 't trummelke en pakde mich ei kuikske,
dan zag de mam doe deugeneit, ich zét dich in 't huikske.
Tralalalala enz.

Wie ich al get groter woort, de sjooltied waas verbie,
doe hauw ich gaer, wie jederein, ei maedje aan mien zie.
Ei knap gezichske, ein aardig kéndj mit óm de kop ei duikske.
Ich sjprouk dan mit dat maedje aaf, op ein of anger huikske.
Tralalalala enz.

Wie ich later vrieje góng, ich waas vol gouwe moud.
Veer noume aafsjeid in de gank, ich weit 't nog zoo goud.
Opéns versjeen de sjoonpapa, dae zag doe mit ei vluikske,
waat mót dat mit mien dochter noe, dao in dat duuster huikske.
Tralalalala enz.

Went ich éns bie Petrus kóm en klop dao aan de deur.
Dan zaet 'r: jóng, kóm doe mer in, doe sjteis ter heel goud veur.
Doe höbs toch neems kaod gedaon, dao sjteit niks in mie buikske.
Dan vraog ich: Petrus, zét mich mer mit ein éngelke in 'n huikske.
Tralalalala enz.

Tekst en muziek: Jo Erens
Limburg,
Limburg allein,
dao geit nieks boave,
zoo is-t'r mèr ein.
Es mien awt Limburg,
Limburg allein,
dao geit nieks boave,
zoo is-t'r mèr ein.

Dao wooe ich geboare bin,
wooe mien awwesj-hoes nog sjteit,
de taal die ich toch zoee goowt kin,
wooe ich haw mien leif en leid.
Limburg, Limburg allein,
dao geit nieks boave, zoo is-t'r mèr ein.
Es mien awt Limburg, Limburg allein,
dao geit nieks boave, zoo is-t'r mèr ein.

Goan ich nao de vreimden hèr,
of wied oet Limburg weg,
huer ich umreer toch zooe gèr,
't goowt, ’t kaod, 't sjlech.
Limburg, Limburg allein,
dao geit nieks boave, zoo is-t'r mèr ein.
Es mien awt Limburg, Limburg allein,
dao geit nieks boave, zoo is-t'r mèr ein.
Limburg allein!