Het Caeciliafeest.
Uit de stemvork van december 2003
Ik heb geen flauw idee wanneer bij de zank het eerste Caeciliafeest is gehouden. Misschien is er wel een zanger onder ons die dit weet. Wie het weet mag het zeggen, maar veel vertrouwen dat we dit aan de weet komen heb ik niet. Waar het echter om gaat is dat het ook deze keer, op zaterdag 29 november weer een gezellige avond was.
Het begon met de huldiging van twee jubilarissen.
Als eerste werd Jan Brouwer gehuldigd. Hij is 25 jaar geleden bij ons koor gekomen, en ondanks dat hij naar het ‘hoge noorden’ is verhuisd is hij gelukkig toch nooit echt weggegaan. Jan is er altijd als iets aparts is te beleven en ook is hij er altijd, zoals nu, op het Ceaciliafeest. Nadat hij een jaar of 10 bij ons koor heeft gezongen is hij, vanwege zijn verhuizing naar Hegelsom, tevens lid geworden van het Horster Mannenkoor en naderhand ook nog bij het koor van Hegelsom. Omwille van deze staat van dienst kreeg hij een insigne en de oorkonde. Secretaris Jaap de Groot van de KNVZ, toevallig één van Jan’s zangersgezellen, hield een speech en Helmie, Jan’s vrouw, speldde het insigne op.
Daarna was het de beurt aan onze beschermheer, de heer Biermans. Hij is vanwege deze functie al 25 jaar met onze vereniging verbonden. De voorzitter hield een speech en haalde de nodige herinneringen op. We waren blij dat ook mevrouw Biermans aanwezig was. Zij heeft namelijk de laatste jaren helaas wel eens verstek moeten laten gaan, maar nu gelukkig niet. Aan hun gezichten te zien heeft een en ander goed bevallen en zodoende is het echtpaar Biermans tot laat in de avond gebleven.
De muziek werd verzorgd door Tropicana en zij hebben de nodige spelletjes gedaan.
De dansvloer is niet groot en in het algemeen hoefde hij ook niet groter te zijn. Er werd namelijk niet zoveel gedanst. Wél hielden de diskjockeys de zaak in beweging en ook het optreden van de lady’s was de moeite waard.
Bij één spelletje werd een ‘heutje’ op de grond gelegd. Omdat ik dat vanuit mijn plek niet kon zien, maar dat wel hoorde vertellen, wist ik niet wat er gebeurde en wat een ‘heutje’ is. Het bleek simpelweg een hoedje te zijn. Het spel bestond eruit dat één van de mannelijke danspartners dat hoedje kreeg opgezet en de dames konden het vervolgens telkens bij iemand anders op hun hoofd zetten. Wie, op het moment dat de muziek stopte, het hoedje ophad, was af. Uiteindelijk bleef Mart van Bezel als onbetwiste winnaar over. Hij was drijfnat van de inspanning en daar moest hij het de rest van de avond mee doen. Voor degenen die Mart niet zouden kennen: Hij is wél droog achter de oren.
Toos Janssen hield een zeer leuke voordracht over Parihuana en zijn geliefde vrouw Marie Huana en hun kinderen ‘Hasj’ en ‘Wietje’. Het verhaal leek verdacht veel op het sprookje van Hans en Grietje, maar dan wel op de moderne toer.
Dan was er nog een samenzang van zes coupletten hutspot. Het is gewoon mirakels hoe ze alle regels bij elkaar gesprokkeld hebben. Alle gebruikte muziektitels waren goed herkenbaar, maar hadden niets met elkaar van doen.
Vervolgens werd Lei Meuffels binnen de kortste keren omgetornd tot een ware Heino. Volgens mij heeft hij veel meer dan één roeping gehad.
Daarna ging het in polonaise.
Het buffet werd mede verzorgd door Richard: Heel lekker en genoeg voor iedereen. Sommigen hadden echter wat veel geduld en zij maakten pas hun eerste ronde toen de anderen al voor de tweede/derde keer langs waren gegaan. Naar we mogen aannemen was dit voor hun een leerzame ervaring.
Ik vond het een hele gezellige avond. Pas om een uur of twee keerden de laatste gasten naar huis terug.
Jan Serruys