Impressie van een spookmonnik.

Uit de stemvork van december 2002

En daar stonden we dan; de vier gruwelijke spookmonniken. Midden in ‘the middle of nowhere’ (nou ja). Afgaande op het postuur; drie “Franciscaner bedelmonniken” (Sef, Wil en Jos) en één Dominicanermonnik (Funs dus). Alhoewel drie bedelmonniken is wat overdreven. De spreekwoordelijke voorzichtigheid van Sef had hem een complete metamorfose laten ondergaan. Met drie jassen onder zijn monnikspij tegen de kou, was hij voor de gelegenheid ook in een Dominicanermonnik veranderd en was de stand dus twee – twee.

Sef en Wil hadden een mooi kruis gemaakt, dat de spookachtige sfeer van de heidense plek accentueerde. (Later vernamen we dat we het kruis op zijn kop hadden moeten hangen, om het tot een echt duivelskruis om te toveren, dus dat weten we weer voor de volgende keer).

De nodige moeilijkheden moesten in het begin worden overwonnen. Zo weigerde het wierookkooltje van Sef regelmatig dienst, waardoor deze spookmonnik in de beginfase meer in de achterbak van de auto vertoefde, dan op zijn plek. Bovendien moest de te draaien spookmuziek nog worden goedgekeurd door alle vier de spookmonniken en tenslotte bleek dat alles ook nog eens regenbestendig diende te worden gemaakt.

We hadden nog een uur om over de opstelling en de act na te denken. We besloten te acteren als duivelsmonniken en de passanten als bescherming te bewieroken en de zegen te geven voordat ze Satans territorium mochten betreden. Overigens, het gebruik van ‘Kneipp-wijwater’ bleek een goede vondst te zijn. Er waren na de zegening vele verwonderde gezichten en vragen naar de samenstelling van dit ‘duivelsgoedje’.

Toch lukte het om verschillende redenen niet altijd de juiste spooksfeer te creëren. Dat was onder meer toe te schrijven aan dat vervelende wierookkooltje, maar ook aan het gegeven dat sommige passanten de wijwaterkwast herkenden als wc-borstel!

Ook hadden we op een gegeven moment met een deserterende monnik te maken. Wil vluchtte na de zoveelste regenbui in de auto. En monnik Funs had vergeten zijn GSM uit te zetten, zodat midden onder het uitspreken van de banvloek plotseling aan de spookmuziek een wel erg modern en modieus geluidje werd toegevoegd.

Tot overmaat van ramp werden de rollen ook nog eens omgedraaid. Gevlucht voor de regen in de behaaglijke auto van Wil en in de vaste overtuiging dat we de deelnemende groepen wel zouden horen aankomen, werden we enkele keren verrast door een bonzende deelnemer met de kreet ‘En wie moet wie nu eigenlijk bang maken??’.

Maar goed, we hebben er veel van geleerd, en ons zelf en de deelnemers aan de tocht goed geamuseerd. En daar was het toch allemaal om te doen. Niet dan?