Bevrijdingsconcert te Echt op 12 mei 1990

Het bevrijdingsconcert in de Royal te Echt was goed bezet. Nieuw geluid was het jeugdkoor Ejoko. Heb het idee dat zo’n koor het nog ver kan schoppen. Was een mooi geluid en samenzang, doch dit is een persoonlijke mening. Het tweede koor, het gemengd koor uit Pey had een iets “te zwaar” programma, doch wel goed verzorgd, temeer daar een week eerder het een en ander was misgegaan. Het gewestelijk gemengd koor de Egtgalm was het volgende koor wat voor het voetlicht trad.
Een koor met een aardige sound, ook leuk om naar te luisteren, doch wat men hier bracht was iet of wat te langdradig. Wat meer afwisseling in de muziek was wel gewenst geweest.
Nadat de dames en heren van dit koor waren verdwenen, was het de beurt aan ons om het programma van een 5-tal werken ten gehore te brengen. Het zingen op deze buhne was heel vreemd. Je hoorde weinig van je “buurman”, doordat het geluid meteen weg was. Volgens onze dirigent werd er ietwat te gejaagd gezongen, mogelijk door het feit dat er toch wel een bepaalde spanning aanwezig was, veroorzaakt door de 2 premiere stukken?
In de zaal was in ieder geval alles prima overgekomen, wat later bleek uit diverse reacties.
Als “hekkesluiter” moest Vriendenkoor uit Echt fungeren. Dit deed men met een 8-tal werken (wat min of meer tegen de regels was). Uiteraard zaten er werken bij die ze al jaren op hun repertoire hebben staan. Toch wel een programma om met plezier naar te luisteren, al ging het soms wat hard.
Besloten werd met een woord van dank door een van de bestuursleden van het Oranje Comité, waarbij hij de wens uitsprak, om dit in de komende jaren te herhalen. (Allicht, een bloemetje voor solisten en dirigenten en pianisten zou niet misstaan hebben!) Al met al was het een leerzame avond.